Αποριών συνέχεια...

Αν δεν ήμαστε Έλληνες, πόσοι από εμάς θ'ακούγαμε αυτό το άθλιο χάλι που αποκαλούμε "ελληνική μουσική";

Για Oscar

Με μοναδική ερμηνεία ο τύπος πραγματικά αξίζει και θα μας απασχολήσει στο μέλλον.


Υ.Σ. Για όσους δεν τον γνωρίζουν είναι ηθοποιός. Άλλωστε ο κινηματογράφος (ο ξένος πάντα) είναι η άλλη μας μεγάλη αγάπη.

Λίγο πριν κλείσει η χρονιά...

Μουσικά πάντα, η φετινή χρονιά ήταν η χειρότερη από καταβολής κόσμου. Ξεπέρασε και την περσινή που κρατήσε τα πρωτεία της μουσικής αηδίας για μόλις ένα χρόνο.
Κάτι μου λέει ότι και η νέα χρονιά θα΄ναι ακόμα πιο χάλια.
Οι Αlberta Cross, ο εκπληκτικός Daniel Merriweather, οι φοβερές Explode Into Colors και οι Blind Pilot δεν σώνουν την συνταγή.
Και η ελληνική παραγωγή το χαβά της.
Εδώ αγόρασα καμμιά δεκαριά cd (όλα ξένα) με 40-45 € (Βryan Ferry, Rod Stewart, best of Annie Lennox κλπ) και μόνο οι Κότσιρας και Ονιράμα πουλάνε στς 18 και στα 20 €. Θα τρελαθούμε!!
Είναι φανερό ότι δεν ενδιαφέρονται για τις πωλήσεις cd.
Παρατηρώ εδώ και 10 ημέρες κεντρικό δισκάδικο στην Τσιμισκή που έχει πρώτη μούρη cd πασίγνωστου Έλληνα καλλιτέχνη και μετρώ σχεδόν καθημερινά πόσα cd έχει στο stand.
Μάλιστα σε κανα δυο έσκισα λίγο το πλαστικό κάλυμμα για να δω αν τα αγοράζει κανείς.
Εεε λοιπόν ούτε ένα δεν πουλήθηκε αυτές τις γιορτινές κιόλας μέρες που ψιλοκινείται η αγορά.
Δεν τους ενδιαφέρει να πουλήσουν cds. Απλώς νοικιάζουν το χώρο της πρώτης προβολής σε δισκάδικα για να προμοτάρουν με τεράστιες αφίσες εντός και εκτός καταστημάτων τις συναυλίες τους σε μουσικά στέκια.

------------------
Update: Για να μην το ξεχάσω. Όχι και 25 Ευρώ για να δούμε από 50 μέτρα απόσταση στριμωγμένοι σε ένα κwλομπαρο μέσα στην τσιγαρίλα (ναι την απαγορευμένη) τον Κότσιρα.
Και μάλιστα μια ώρα αφού ξεκίνησε το πρόγραμμα.
Στο δε ταμείο υπήρχαν διάσπαρτες αποδείξεις με διάφορες τιμές εισόδου 15, 20 και 25€.
Ότι προαιρείστε!!!

Heard it in a love song - Marshall Tucker Band

Κοντεύει να κλείσει η χρονιά και ακόμη ν' ακούσουμε κανένα τραγούδι της προκοπής.
Δεν μιλάμε για ελληνικά άσματα. Εκεί έχεις την εντύπωση ότι η μουσική σταμάτησε στο 1997.
Τίποτα νέο, τίποτα φρέσκο να ταρακουνήσει τα νερά.

Kαι στα ξένα Hits μια από τα ίδια. Αναρωτιέμαι τη νόημα έχει να συντηρείς ένα Βlog με θεματολογία τη μουσική; Μόνο και μόνο για να γράφιες πόσο χάλια είναι;
Δυστυχώς η μουσική και η διασκέδαση που προσφέρει, disco, μπαράκια, live clubs κλπ. έχουν περάσει προ πολλού πολύ σε δεύτερη μοίρα.
Προέχει η καλή ταβέρνα, το καλό ρούχο, το καλό κινητό ή laptop. Πού χρόνος για να ακούσεις μουσική και πολύ περισσότερο, πού λεφτά για να ξοδέψεις;

Υ.Γ. To μόνο καλό τραγούδι που άκουσα ολόκληρο Οκτώβριο στο ράδιο ήταν το Amadeous του Falco.

Hobby

Τη δόξα πολύ εμίσησαν τον πλούτο ουδείς, για να παραφράσω.
Ξέρει κανείς να μας πει, ποιος είναι ο συνολικός τζίρος της μουσικής βιομηχανίας στη χώρα μας;
Βάζω μέσα, συναυλίες, πωλήσεις δίσκων, σκυλάδικα και τα συναφή.
Να'ναι 100 εκατομμύρια, να'ναι 200 εκατομμύρια;
Από αυτά τα μισά και παραπάνω τα νέμονται 5-10 άτομα. Οι γνωστοί, ακατανόμαστοι, Χατζηγιάννηδες, Βανδοβίσσηδες κλπ.
Άρα να μένουν 100 εκατομμύρια για τους υπόλοιπους μουσικούς.
Από μια πρόχειρη εκτίμηση με τη μουσική ζούνε και ασχολούνται στην Ελλάδα περίπου 30.000 άτομα. Μπορεί να'ναι και περισσότεροι, αλλά για να αποφύγουμε αυθαιρεσίες τους λιγοστεύω.
Ξέρετε τι αναλογεί στον καθένα τους ετησίως;
Λίγο παραπάνω από 3.300 €. Δηλαδή ένα μηνιάτικο 275 €.
Θέλουν πολλά καρβέλια για να φτάσουν στους προνομιούχους της γενιάς των 700 €.
Και φυσικά το ερώτημα είναι, πώς ζούνε;
Προφανώς ασχολούνται και με άλλα πράγματα ή έχουν κάποια βοήθεια.
Για αυτό και βλέπουμε όλο και συχνότερα το παιδί να δουλεύει στο μαγαζί του πατέρα του.
Πάμπολλα τα παραδείγματα.
Κόκκοτας, Αλκαίος, κόρη Άντζελας, τέκνα Φλωρινιώτη, Φιόνα Τζαβάρα, γιός Πάριου, Κόρη Ζουγανέλη (ίσως να΄ναι και η μόνη εξαίρεση που αξίζει), Αγγελόπουλος, Τζίνα Αρβανιτίδου (κι αυτή δεν είναι άσχημη, αν και είναι ίδια η μάνα της στη φάτσα).
Όλοι τους έχουν ταλέντο; Δεν το νομίζω.
Έχουν όμως σίγουρο το μπακίρι, για να επιδοθούν σ'αυτό το ακριβό σπορ.
Για αυτό το λόγο, εδώ και πολύ καιρό λέω ότι η μουσική πλέον στη Ελλάδα είναι ένα χόμπυ για αυτούς που έχουν χρόνο και χρήμα για σκότωμα.

Greek ραπ

Με αφορμή το προηγούμενο άρθρο, καταθέτω τη γνώμη μου για την ελληνική μουσική σκηνή ραπ.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 80, άρχες 90, φάνηκε ότι το είδος που θα κυριαρχούσε στην αντίπερα όχθη, θα προέρχονταν από τα σπλάχνα της μαύρης κοινότητας.
Όπως πάντα ο λευκός θα κατάκλεβε ασύστολα την μουσική των νέγρων.
Το 30-40 τη jazz (όσο μπόρεσε), το 50 το rock 'n roll, το 60 το rock και το Blues, το 70 τη disco και τη soul, το 80 το beat και το hip hop.
Αυτό εξανάγκασε τη μαύρη μουσική κοινότητα σε μια συνεχή δημιουργική εξέλιξη που δεν θα μπορούσε να φανταστεί η μουσική βιομηχανία.
Από τα 95 και μετά έχει κυριαρχήσει απόλυτα στην Αμερική, ο ήχος των μαύρων. Εξελίσσεται δημιουργικά πάνω στην αρχετυπική μουσική των κρουστών, την ξεχωριστή ικανότητα των φωνητικών καθώς και το ταλέντο στο χορό και γενικότερα στη σκηνική παρουσία.
Ο Elvis, o Clapton, οι Bee Jees, ο Vanilla Ice, οι Beastie Boys ήταν μερικοί από αυτούς που εκπροσώπησαν άλλοι επάξια, άλλοι αποτυχημένα τη λευκή φυλή στο παιχνίδι της μουσικής μιμούμενοι τους μαύρους.

Οι έλληνες, οι οποίοι ως γνωστόν, έμαθαν τους μαύρους να παίζουν μουσική, πρωτοστατούν και σ'αυτό το μουσικό είδος.
Βαφτίζοντάς το Low bap, για να αποφύγουν την απευθείας σύγκριση, θυμίζουν τους πρώτους ελληνάρες που έγραφαν porsche πάνω στα VW τους ή αυτούς που έφτιαξαν την sinalco cola και είχαν την φαεινή ιδέα να γυρίσουν ταινίες James Bond με τον Βέγγο.
Οι περισσότεροι εκπρόσωποι αυτού του υποείδους (υπο)μουσικής προέρχονται όπως υποστηρίζουν από την εργατική τάξη, βλέπε Πέραμα, Δραπετσώνα και δε συμμαζεύεται. Έχοντας ισχυρό κίνητρο να μετοικήσουν βορειότερα, επιδόθηκαν σε ένα άγριο παιχνίδι αντιγραφής κυρίως ξένων ρυθμών, εκφράσεων επί σκηνής, ακόμη και ρούχων, γκράφιτι και scate board για να ολοκληρώθουν και να δώσουν την εικόνα ενός άρτιου μουσικού "κινήματος".
Το αποτέλεσμα κατά την γνωμη μου είναι πολύ φτωχό και κατώτερο των προσδοκιών.
Όπως λένε στην Αμερική, ραπ κάνει ο μαύρος που δεν έχει φωνή να τραγουδήσει.
Ακόμη παλιότερα το πανκ ήταν η προσπάθεια κάποιων άσχετων να παίξουν ροκ μουσική.
Στην Ελλάδα που συνήθως τραγουδιστές γίνονται οι ατάλαντοι, οι προβαλλόμενοι, οι μορφονιοί και τα σόγια, έχει συρρεύσει στο χώρο αυτό, το κακό συναπάντημα.
Μαφιόζοι, συμπλεγματικοί, άνθρωποι που μπερδέψαν τον αερογράφο με το μικρόφωνο. Πιτσιρίκια που από τις λούπες των skate board προσγειώθηκαν με τα μούτρα στη σκηνή.
Και να πεις ότι βοηθάει και η έρμη η γλώσσα. Με τίποτε. Ο αγγλικός στίχος και η ίδια η αγγλική η γλώσσα δημιουργείται απο συνδυασμό μονοσύλλαβων και δισύλλαβων το πολύ λέξεων.
Δέστε ένα λαμπρό παράδειγμα

Bring it.
Whoo!
Unh, unh, unh, unh
Hoo cah cah
Hah hah, hah hah
[mimicking bass line] Bicka bicka bow bow bow,
bicka bow bow bump bump
What, what, what, what
Hah hah hah hah
Unh,
on your mark ready set let's go
dance floor pro I know you know
I go psycho when my new joint hit
just can't sit
gotta get jiggy wit it
ooh that's it
now honey honey come ride
DKNY all up in my eye
Big Willie Style's all in it
Gettin' Jiggy Wit It
na na na na na na na nana
na na na na nana
gettin jiggy wit it

Και ωραία για εμάς τους υπόλοιπους, όσο αυτή η μουσική σκηνή (εδώ γελάμε) έμενε στα στενά όρια του Ασπρόπυργου και του Άη Γιώργη, όλα καλά. Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν άρχισε να γίνεται main stream. Εντελώς "ετεροχρονισμένα" που έλεγαν κάποιοι πολιτικοί παλιότερα, οι μουσικοί αυτή ανακαλύφτηκαν από κάποια φιντάνια δισκογραφικών οι οποίοι στην απέλπιδα προσπάθειά τους να αναστήσουν ντίβες και ντίβους του παρελθόντος, προχώρησαν σε χιμαιρικά εκτρώματα συνεργασιών του στυλ Θηρίο ή Αγλέορας και Βανδή, ή Nevma (Phlegma) και Βιση.
Οπότε και ο ξεπερασμένος λαϊκόβιος του ντισκοαμανέ αισθάνεται μοντέρνος, όταν ακούει ράπ
αλλά και ο 17άρης μπορεί πλέον να πάει νόμιμα τη γκόμενα στα μπουζούκια.
Να ενηλικιωθεί βρε αδερφέ.
ΥΓ. Παραδόξως το "Θέλω να γυρίσω στα παλιά", αποτελεί εξαίρεση, τη μοναδική. Μετά από αυτό το άσμα, η low bap δεν έχει να μας πει τίποτε άλλο.

Η αναλαμπή

Όσοι κι όσες παρακολουθείτε το blog θα έχετε διαπιστώσει την "ιδιαίτερη" σχέση που έχω με την Ελληνική μουσική.
Θέλω να ξέρετε ότι οι απόψεις μου δεν οφείλονται σε κάποιου είδους εμπάθεια που με διακατέχει, αλλά κυρίως εκφράζει την έντονη ανησυχία μου για την ποιότητα και την ικανότητα του Νεοέλληνα. Δεν θέλω να ασχοληθώ με το τελευταίο, υπάρχουν άλλωστε πολλοί "συνάδελφοι" που τα "ψέλνουν" καλύτερα. Ας μείνουμε λοιπόν στο τραγούδι.
Αφορμή για αυτό στάθηκε η παρουσία μου στην χθεσινή συναυλία του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στο Φράγμα Θέρμης για την εκδήλωση Θέρμης Δρώμενα.
Θα μου πείτε Λαυρέντη στα 2010. Τι να μας πεί ο πενηντάρης (και βάλε) !
Κι όμως ο φλόγα του ροκά υπάρχει πάντα και παντού.
Μπορεί να μην την συναντάμε τόσο συχνά στη χώρα μας και θα εξηγήσω παρακάτω γιατί, αλλά υπάρχει.

- Καταρχάς η μουσική σκηνή είναι ασύγκριτα μικρή με αντίστοιχες της Αμερικής ή του Ηνωμένου Βασιλείου. Για σκεφτείτε πόσα καλά ροκ τραγούδια βγήκαν φέτος σε Αμερική και Ευρώπη.
5; Άντε 10;
- Γιατί σώνει και καλά στην ελλάδα κάθε χρόνο πρέπει να βγαίνουν δεκάδες επιτυχίες από ένα μουσικό είδος (βλέπε ποπ/ροκ) που έχει τρομερό ανταγωνισμό με την εγχώρια μουσική;
Γιατί οι Ονιράμα ή οι De Niro να χαρακτηρίζονται κορυφαία συγκροτήματα με ενάμιση δίσκο και 13 τραγούδια;
- Δεν βοηθάει η έρμη η γλώσσα. Στην ποπ και ροκ μουσική η γλώσσα πάει ροδάνι. Με τις μονοσύλλαβες και δισύλλαβες λέξεις που δομείται η αγγλική γλώσσα έχει τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με τη δική μας γλώσσα, ειδικά στους καταιγιστικούς ρυθμούς της σύγχρονης μουσικής.
Γι αυτό άλλωστε και το ελληνικό ραπ (εδώ γελάμε), low bap ή map και δε συμμαζεύεται είναι για κλάματα.
- Το ροκ είναι πόνος. Είναι αγώνας και επανάσταση. Είναι ιδέα. Τώρα θα μου πείτε πώς η Αμερική, η πιο κοιμισμένη χώρα στον τομέα αυτό, πρωτοστατεί.
Απαντώ, ότι είναι μια τεράστια χώρα, και σίγουρα μέσα στα εκατομμύρια, υπάρχουν λαμπρότερα μυαλά, οξύτεροι νους, οι οποίοι έχουν τάξει τους εαυτούς τους στην συνεχή προσφορά.
Στην Ελλάδα τον πόνο μας τον κλαίμε στα σκυλάδικα. Η αγωνία μας είναι για το πόσους μυκονιάτικους κ@λους θα δείξει το star στο βραδινό του δελτίο. Ο όποιος ιδεαλισμός εξαερώνεται οσάν αθρακικό, στις καφετέριες.
Το ίδιο και η μουσική μας. Ξεθυμασμένη.

Για να το γυρίσω τώρα στο Μαχαιρίτσα,
Πάντου και πάντοτε, όπου υπάρχει κανόνας, υπάρχουν και εξαιρέσεις.
Και ο Λαυρέντης με τον Τσακνή, όπως κανά δυο άλλοι, ο Παύλος ο Σιδηρόπουλος , η Λένα Πλάτωνος, ο Δήμος Μούτσης, ο Σαββόπουλος στα παλιά του, το κατείχαν το άθλημα.
Δεν είναι τυχαίο, ότι η καλύτερη τους φάση ήταν είτε επί δικτατορίας, είτε στο στρατό ή όταν είχαν μπλεξίματα με την πρέζα και το νόμο. Πάντως πριν πολλά πολλά χρόνια.

Όσον αφορά τις νέες μπάντες που παίζουν ξενόγλωσσο ροκ/ποπ, έαν δεν παράγουν καλύτερο ήχο και στίχο από τη μουσική των προαναφερθέντων καλό θα είναι παράλληλα με τις μουσικές τους περιπέτειες να τελειώσουν κανένα κολλέγιο MBA και να ασχοληθούν με το χρηματιστηρίο. Περισσότερες επιτυχίες θα έχουν.

Υ.Σ. Στις καλές στιγμές και η περίπτωση του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου, που θα πρέπει να αλλάξει το ονομά του εάν θέλει να κάνει διεθνή καριέρα.
Wtf man!

Ανάρτηση 14η

Αυτή την ανάρτηση την έβαλα για να μην μείνει το blog στις 13 αναρτήσεις.
Τι να κάνουμε, είμαστε και ολίγον προληπτικοί.

Monus Discus Acroasis

Η Monus Discous Acroasis είναι μια φανταστική ασθένεια η οποία "εφευρέθηκε" για να περιγράψει μια ιδιαίτερη παθογένεια της ελληνικής μουσικής κουλτούρας.
Η συμπτωματολογία της εν λόγω ασθένειας έχει ως εξής :
Παθολογικό "κόλλημα" στο άκουσμα ενός και μόνο συγκροτήματος. Οδηγεί στην άνευ λόγου προσκόλληση σε ένα συγκρότημα και στη θεοποίηση του, σε σημείο ώστε ο ακροατής να θεωρεί ότι "το συγκρότημά του¨ είναι το καλύτερο του κόσμου. Να αγοράζει μετά μανίας τους δίσκους χωρίς κρίση, μόνο και μόνο επειδή είναι της αγαπημένης του μπάντας, χωρίς καν να μπει στον κόπο να διαβάσει κριτικές, ή να ακούσει τα τραγούδια του στο δίκτυο και στο ραδιόφωνο.
Ομολογώ ότι όλοι μας, τουλάχιστον εμείς οι "λατρες" της μουσικής έχουμε προσβληθεί από τον ιό αυτής της ασθένειας σε κάποια φάση της ζωής μας.
Τότε κόβαμε φλέβες για το γκρουπ μας, ρουφούσαμε Melody Maker και Smash Hits προσδοκώντας σε κάποιο νέο και παρακαλούσαμε τον τοπικό DJ να παίξει για πολλοστή φορά τις επιτυχίες του δίσκου.
Στην πορεία αποδείχτηκε ότι η μουσική είναι πιο σύνθετη και η ζωή πολύ μικρή για να τη χαλαλήσεις ως τρελαμένος fan (και όχι fun) μιας μπάντας από το Basildon του Essex για παράδειγμα.
Υπάρχει όμως όπως ανέφερα παραπάνω μια κατηγορία αθεράπευτων ακροατών, προσκολλημένη σε συγκροτήματα η οποία αδυνατεί να ξεπεράσει τις παιδικές αυτές ασθένειες.
Πώς άλλωστε να χαρακτηρίσεις οπαδούς συγκροτημάτων που έχουν διαλυθεί προ καιρού ή στη χειρότερη έχουν αποδημήσει εις Κύριον.
Έχω ακόμη φίλους που είναι οπαδοί των Doors. Τρελαίνονται στην κυριολεξία.
Και ερωτώ. Τι καινούριο να περιμένεις από τους Doors;
Το πιθανότερο αντί για ανάσταση του μακαρίτη, να προκύψει ανακομιδή λειψάνων.
Η μουσική που ακούμε, δεν είναι ένα προσωπικό στοίχημα επιτυχίας. Δεν σημαίνει ότι επειδή η αγαπημένη μας μπάντα έχει πάψει προ πολλού να υπάρχει (και να πουλάει) ότι είμαστε κι εμείς loosers. Ούτε ότι επειδή εγώ για παράδειγμα άκουγα Depeche Mode και U2 από το 1982, δικαιώθηκα μιας και αυτές οι μπάντες υπάρχουν μέχρι σήμερα.
Οι μουσικοί και οι μπάντες αλλάζουν.
Η καλή μουσική όμως μένει για πάντα.
Ας το έχουν υπ' όψιν τους αυτό οι εγχώριοι και αλλοδαποί παραγωγοί, γιατί κανείς δεν μπορεί να διεκδικεί εσαεί τα πρωτεία και την προτίμησή μας χωρίς να το αξίζει.

Αγευστόσκονη ή ο παλιός είναι αλλιώς

Φανταστείτε μια ουσία σε μορφή σκόνης, χρώματος γκρι προς το αδιάφορο, άοσμη, άγευστη και η οποία όταν διαλυθεί στο νερό δεν αφήνει τίποτα. Σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Κάπως έτσι είναι η εικόνα που έχω για τη σημερινή "χορευτική" μουσική, τη μουσική των DJs η οποία έχει επικρατήσει τα τελευταία χρόνια στα in στέκια.

DJ τάδε, MC Mr. Nobody και δεν συμμαζεύεται. Ευφάνταστα ονόματα, εντυπωσιακές αφίσες και house parties με guest οι μόνιμους DJs συντροφεύουν τη διασκέδαση των ελλήνων τα τελευταία χρόνια.
Η προβολή και η όλη φασαρία έχουν καταστήσει των "χαμαλίδικη" εργασία του DJ σε πρωτοκλασάτο επάγγελμα που πολλές φορές καπελώνει τη μουσική και τον καλλιτέχνη που παίζει. Χαμαλίδικη γιατί θυμάμαι ότι στα δικά μας πάρτυ το δύσκολο ρόλο του DJ αναλάμβανε αυτός ο οποίος θα έμενε νηφάλιος, μακρυά από γυναίκες για να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις μια ολόκληρης βραδιάς, συντροφιά με τον περιστρεφόμενο δίσκο, τον μείκτη και ενίοτε τα μικρόφωνα με το ενοχλητικό echo echo echo echo

Σήμερα ο DJ είναι το πρόσωπο της νύχτας, ο master που κατασπαράζει την όποια επιτυχία των άλλων και πουλάει την μονότονη μουσική του που περιορίζεται σε ενοχλητικά beat και εξαντλείται σε ακόμη πιο αδιάφορα scratch και remix παλιών επιτυχιών.

Και σας μιλάω σαν άτομο ενεργό στη μουσική που δεν έχω κλείσει ακόμη τα πρώτα -άντα.
Αυτή η μουσική των DJ που κατακλύζουν το κάθε καλοκαιρινό κλαμπάκι, που έχουν αναγάγει τη διαδρομή Αθήνα, Καστοριά, Αλεξανδρούπολη, σε κούρσα αστικού λεωφορείου, δεν μπορώ να την χωνέψω με τίποτα.
Μονότονη, προβλέψιμη, να περνάει η ώρα.
Ο κόσμος να χαπακώνεται και να πλακώνεται στο αλκοόλ (μήπως και αντέξει όλο αυτό το σφυροκόπημα αηδίας) και στο τέλος να γυρίζει για ύπνο με σφύριγμα στα αυτιά και με αμνησία στο τι άκουσε όλο το βράδυ.

Με όλα αυτά. ο παλιός DJ, η συμπαθητική φιγούρα του άρχοντα της disco-πίστας, αν και γραφικός, παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένος στην εφηβική μας μνήμη, πάντοτε πρόθυμος να ικανοποίησει την απαίτηση μας για παραγγελία και αφιέρωση.
Αφιερωμένο με πολύ αγάπη αγάπη αγάπη αγάπη.